dinsdag 30 juni 2020

Het begin is er...

Het blijft challenges regenen! NaNoWriMo juli, Hamley's nieuwe challenge en de mijne. Maar aangezien er nog moet gewerkt worden aan jeugdboek nummer twee, heb ik besloten om het maar bij één challenge te houden en dat is uiteraard mijn fantasy challenge. Ondanks een drukke agenda ben ik toch al wat opgeschoten. Er staat nog wel geen letter op papier, maar.... ik weet tenminste al waar het over zal gaan. Ik heb zelfs al een titel! (Goed hé :) )

Mijn eerste uitdaging was: "wat is fantasy?" en waarin verschilt het van een sprookje. Draken komen in sprookjes voor maar ook in fantasy. Kijk maar naar Skyrym, het populaire spel van de "dragon born". En er zijn sprookjes voor volwassenen en voor kinderen dus waar ligt het verschil? Ik geraakte er niet uit wijs en heb voor mezelf uitgemaakt dat fantasy een verhaal vertelt dat gewone mensen in contact brengt met wezens die niet tot onze leefwereld behoren en als het even kan ook nog verzeild geraken in de leefwereld van die wezens. Het leek me uitdagingen genoeg te bieden om er iets van te maken. Ik zie mezelf nog geen hele wereld bouwen of een taal ontwikkelen, maar even een uitstapje maken in een andere wereld zag ik wel zitten.

Als bij toeval las ik op de facebookgroep van Mysterieus Mechelen het verhaal van de Alfsberg in Kontich. Het zou een heiligdom uit de bronstijd zijn maar de naam heeft het gekregen door de legende van de Alven of Alvermannen. Volgens het verhaal zouden de Alven een enorme schat aan goud en edelstenen verborgen hebben in de heuvel, maar wie ernaar durft graven verdwijnt voor altijd.

Is dat geen goed begin voor een verhaal over Alven en legenden en geheime code en buitenwereldse wetten en vloeken? En hoe gaat het verhaal heten? Ik dacht aan "De Wet van Bavyrin". Maar zoals dat wel meer gaat met verhalen van mij kan die titel nog alle kanten uit :)

Volgende week begin ik te schrijven en dan krijgen jullie het hier weer als eerste te lezen.

vrijdag 26 juni 2020

Een nieuwe uitdaging - Fantasy

Photo by Alice Alinari on Unsplash
Een mens geraakt soms vastgeroest in routines of doet/schrijft waar hij zich het meest comfortabel bij voelt. Dat is logisch maar af en toe moet je eens uit je comfort zone breken en iets totaal nieuws proberen. Mijn eerste out-of-zone schrijfbeleving was toen ik een novelle schreef waarvan ik alleen de eerste scene kende. Ze was niet op voorhand gepland en geplot, de bedoeling was om te kijken of ik gaandeweg een verhaal in elkaar kon boksen. Het werd De Ongenode Gast (gratis te downloaden hier).

De volgende uitdaging was een heel kort verhaal, maximaal 2 A4'tjes. Om de uitdaging nog wat groter te maken, schreef ik het in het Engels. Je kan het terug lezen op deze blog (Train to Nowhere). Het was al een beetje magisch realisme maar niet helemaal.

Nu wil ik me wagen aan een genre waar ik totaal niks van af weet, en dat is Fantasy. Ik lees het nooit en heb eigenlijk totaal geen idee wat tot het genre behoort. Gaat het over draken en tovenaars? Behoren elven daar ook nog bij of zijn dat al sprookjes? Ik zal dus eerst wat opzoekwerk moeten doen voor ik echt aan een fantasy verhaal of novelle kan beginnen. Ik heb mezelf tot 31 juli 2020 gegeven, tegen dan moet ik een afgewerkt verhaal hebben.

Naar goede gewoonte laat ik jullie mijn reis mee beleven. De eerste draft verschijnt hier weer zoals ik hem schrijf, inclusief fouten. Sommige zinnen kunnen er dus een beetje vreemd uitzien, maar als ik de challenge haal - en ik doe dat niet alleen, verschillende leden van onze groep Hamley's 22 nemen ook deel - dan ga ik het verhaal ook weer door redactie sleuren en misschien dat ik het dan ook weer publiceer. Laat ons niet op het resultaat vooruit lopen, en eerst het werk maar es doen.

Volgen jullie mee?

donderdag 18 juni 2020

Het einde nadert....

Nee, niet mijn einde, maar van het proces waarin ik een boek schreef en verbeterde zodat het uitgegeven kan worden. "Ravenburcht" heeft nu zijn laatste check-up gehad, die van het binnenwerk. Ik was me er niet van bewust hoeveel werk daar nog in kruipt, maar de mensen van Uitgeverij Hamley Books hebben er echt iets heel speciaals en super mooi van gemaakt. Het wordt een uniek boek en dat legt de lat natuurlijk hoog voor nummer twee, die al over de 30.000 woorden zit. Maar daar later meer over.

Vanmorgen stuurde ik dus mijn laatste opmerkingen door naar mijn uitgever. Vanaf nu is het uit mijn handen. Nu kan ik beginnen met de voorbereidingen van de boeklancering, want wat eerst nog zo ver af leek is nog maar een goede 4 maanden verwijderd. Eens de Grote Vakantie voorbij is wordt het nog reppen om alles op tijd in orde te krijgen. Gelukkig ben ik op tijd begonnen, ik heb twee jongen onderneemsters (ze zijn 13 jaar) aan het werk gezet om te zorgen voor een heel speciaal geschenkje voor wie het boek tijdens de boekvoorstelling koopt. Ik ben al volop aan het nadenken over een geschikte locatie en over een goodie bag.

De rest hou ik nog een beetje geheim, maar een paar teasers mag wel, niet waar?

Nummer twee is - zoals gezegd - in volle voorbereiding. 't Is te zeggen, we hebben een titel (maar die houden we nog even geheim), heel het verhaal staat op poten wat wil zeggen dat ik voor elk hoofdstuk weet wat er gaat gebeuren, alle research is al gebeurd want ja ook dit boek wordt er weer eentje met een stuk uit onze geschiedenis erin verwerkt. En het schrijven lukt ook prima, als de weergoden ons nog een beetje gunstig gezind zijn kan ik nog veel schrijven op mijn terras en dan is de eerste draft na de vakantie klaar (maar pin me daar nog niet op vast, Corona houdt niet zo van plannen en gooit graag roet in het eten).

Wie weet is er nog tijd voor een novelle tussendoor, maar daar begin ik alleen aan als ik op schema zit. Duimen dus maar dat er niet te veel tussen komt en ik mijn agenda kan afwerken zoals gepland.

Wordt vervolgd...

vrijdag 15 mei 2020

Train to Nowhere

Photo by Gabriela Palai from Pexels
Ik begin echt plezier te krijgen in challenges. Na de #Hamley's 22 waarin ik een novelle schreef (die gratis te downloaden is op de pagina van Uitgeverij Hamley Books ) heb ik nu zelf een challenge uitgeschreven. Schrijf een kortverhaal van 2 A4'tjes met als thema "Bezoek uit een andere wereld". Je mocht zelf kiezen in welke stijl je het schreef en je kreeg er 12 dagen de tijd voor. Een aantal gelijkgezinden vonden het een leuke uitdaging en we gingen aan de slag. Ik besloot om het voor mezelf een beetje moeilijker te maken door een Engelstalig kortverhaal te schrijven. En naar goede gewoonte post ik het uiteraard op mijn blog. Ik zou zeggen: Enjoy!

Train to Nowhere


Jenny slowly woke from her nap as the train pulled up to the station. She felt a nagging pain in her neck, probably from sitting too long in an awkward position. She suppressed a yawn and shrugged her shoulders.
The turning of the wheels, that had rocked her to sleep slowed down as they clickety-clacked over the joints in the rails. There was a shrieking sound when the driver pulled the brakes and the iron wheels skidded to a stop. One long his and a short puff and the train stood still.
Jenny noticed she was alone in her compartment, which surprised her as it was quite full when they left the station in her home town. She almost had to struggle for a seat with another girl but when she gave her a dirty look, the other had backed off and clang to one of the overhead rails.

But now, as by magic all the other passengers on the train seemed to have disappeared and she was the only one left. Maybe she was still sleeping so she pinched her arm and it hurt. Nope, she was wide awake. Maybe she had just slept so deep that she hadn’t noticed that all the others had gotten off at different stations.
She peered out of the window, looking for the name of the station where the train had pulled to a stop. That was weird, although her wagon had stopped just in front of the station house, there was no mention of a name, which usually is the case with train stations. What was more, the platform was empty as well. No commuters, no baggage carriers, no women with children. No-one.
Suddenly there was a hiss and a swoosh and the doors slid open. From where she was sitting, she could just make out the edge of the doors. She was baffled to see a leg in jeans appear and milliseconds later an arm, a torso, and a head. A man had just boarded the train but where did he come from? The platform had been empty!

The man looked a bit lost when he entered her compartment. As if he had forgotten why he was on the train. He gave her a glance and a nod and overlooked the rest of the coach. Then he pointed to the seat in front of her and asked if she wouldn’t mind if he sat there. She said she wouldn’t. It occurred to her that he had a nice voice, soft but firm, civilized with barely an accent. He saw that she was observing him so he gave her a shy smile.
She had to ask him. Ask him where he came from, seeing as the platform was empty when he boarded. But as she was forming the words in her head, the train hissed and puffed, and with a little tug he started moving again.

Jenny had trouble figuring out the man who sat across her. When she asked him where he came from, he said he had no idea. He had a vague memory of driving his car on the High street and the next thing he knew  he was stepping on this train. She wondered if he had some kind of accident, maybe he bumped his head and forgot what had happened between driving on the High street and stepping onto the train. But he seemed unscathed. There was not a spot or blemish on him, his clothes looked like they just came out of the dressing.
He asked her where she came from and Jenny said she was on her way to her mother. The man looked puzzled. He told her this train was not going in the direction of her mother’s place. But he couldn’t tell her what the destination was.

They were interrupted by a train conductor, when he slid open the door that separated the compartment from the hall. ‘Tickets please’ he said. Jenny put her hand in her coat pocket and produced a ticket, which she gave to the conductor. He gave it a good look, snapped it with his ticket punch, and handed it back to her. But as she was about to grab it, he pulled it back and looked at her.
‘Are you certain of your destination, ma’am?’ He said as he plowed a furrow in his forehead.
‘What do you mean?’ Jenny looked at him inquisitively. He showed her the ticket and as she wanted to reply that she knew where she was going to, she saw the destination that was marked on the ticket. ‘Purgatory’.
‘Wha..wha… what is that? I’m going to Brighton!’ She exclaimed.
‘No ma’am, you are going to Purgatory as mentioned on the ticket. That’s why I asked you if you were sure.’
‘No!’ She cried out. ‘I’m not going there, what is happening! I want to get off this train!’
The man sitting across of her gave her a reassuring smile. ‘Don’t be scared, sooner or later we all have that destination’
‘But, does that mean that….’ She could hardly breathe and felt as if there was a heavy stone pressing down on her chest. She could hear her heart beating loudly in her chest. ‘Boobong, boobong’. The rhythm remaining the same but the sound became louder and louder. She could hear voices, distant ones as if they came to her in a mist.
The conductor returned the ticket. ‘If you are not traveling with us to our destination, you need to get off here, ma’am.’ He said as he moved along the coach and disappeared through the door at the far end. Jenny looked at him in bewilderment. She hadn’t noticed that the train had stopped and the doors hissed open.

The man across her gave her a reassuring smile. ‘Ma’am, you need to get off here. It’s not your time yet.’ Jenny scrambled to her feet, took her belongings with her, and rushed to the open door. As soon as she stepped onto the platform it was as if a white light engulfed her. The light was so bright it hurt her eyes. She heard the voices again, ringing in her ears, louder now and more urgent. She could make out words.
‘Hang in there love, hang in there…’
‘Give her some space, she needs room to breathe’
‘Please clear a path! Let the EMT’s through…’
The light began to fade, like mist lifting over a lake. She could make out shapes. Human shapes they were. A face, hovering over hers.
‘There she is, she’s back now!’ The face looked relieved, gave her a radiant smile. She saw little drops of sweat trickling down a pearly white collar with two silver arrows pointing in opposite directions adorning the tip.
‘You gave us quite a scare, young lady!’ He said, as he moved back and gave her some room. She looked around, puzzled. She was still in the coach on the train but now people were standing around her, looking worried. A conductor gave her something to drink and as she accepted it gracefully, she shot him a quizzical look. ‘What the hell was going on!’
‘Don’t you know what happened?’ The man asked. She shook her head. ‘You nearly kicked the bucket’ he said. ‘Good thing this young man saw you were in distress or you would not be with us now.’
‘Wha… why is that?’ She managed to say.
‘You had a heart attack, pet. We got you back just in the nick of time. A few minutes later and you would have been a goner!’.

dinsdag 12 mei 2020

Zomer en Boeken

Photo by Ylanite Koppens from Pexels

Het ziet er naar uit dat we nog een tijdje beperkt zullen zijn in onze bewegingen. We willen tenslotte niet dat alle inzet die we de afgelopen weken hebben getoond om dat waanzinnige beestje buiten de deur te houden, voor niets is geweest.
Dat vertaalt zich ook in onze zomer en hoe we die beleven. Ik voorspel dat de verkoop van zwembadjes voor de tuin zal stijgen en dat de BBQ sets de deur uitvliegen. Want als het weer mooi is, dan kan je even goed poedelen in je eigen tuin. En wie kan er weerstaan aan een heerlijke barbeque met een paar vrienden?

Maar een zomervakantie is meer dan zonnen, eten en drinken (ok, ik geef toe dat het over het algemeen de hoofdthema's zijn). Tijdens de zomer halen we gewoonlijk ook onze leesachterstand in. In welke koffer stak er vorig jaar geen boek? Het zullen er niet veel geweest zijn. Tijdens de vakantie kiezen we gewoonlijk voor feelgood boeken of thrillers, maar ook stationsromannetjes doen het goed.

Ik ga jullie helpen deze zomer, want het kiezen van een leuk boek is niet altijd even gemakkelijk. Elke week, te beginnen met de eerste week van juni, zet ik een boek in de kijker. Waar mogelijk probeer ik een interview te versieren met de auteur, als dat niet mogelijk is dan plaats ik een teaser om jullie warm te maken. Maar er is meer....

Naast de boeken ga ik ook elke week proberen een cocktail te maken en deel ik het recept met jullie. Het zullen zowel alcoholische maar ook niet-alcoholische drankjes zijn die perfect passen bij een vakantie in je tuin. En wat dacht u van handige en leuke gerechtjes die weinig werk of voorbereiding vragen zodat je meer tijd hebt om te genieten van je tuin, de zon, je boek en elkaar?

Tussen 1 juni en 30 september maak ik gebruik van de labels Leesplezier, Kokkerellen en Santé om de verschillende artikels van elkaar te onderscheiden en de generieke label StayHomeSummer. En uiteraard doen de sociale media ook mee. Hou instagram en Facebook in 't oog want moest je het hier missen, dan kan je het oppikken op één van de andere kanalen.

Heb je zelf een leuk idee voor een cocktail, een makkelijk gerechtje of een boek, laat het gerust weten via de contact pagina.

donderdag 30 april 2020

Het is zover....

Eindelijk mag ik met gepaste trots en fierheid de cover aankondigen van Ravenburcht, een superspannend jeugdboek voor kinderen (en grote kinderen) vanaf 9 jaar. 

dinsdag 28 april 2020

De Zee

Photo by Sean Manning from Pexels
Vandaag krijgt u gratis een verhaal dat ik bijna 20 jaar geleden schreef. Het was een oefening in beschrijvend schrijven, maar ik vond het wel sfeervol.  Daarom wil ik het u niet onthouden.

Oh, en weet u nog dat ik gedurende 22 dagen een poging ondernam om elke dag 1000 woorden te schrijven? Wel, dat is een heuse novelle geworden. Maar daarover vrijdag meer want zaterdag hebben we nog een verrassing voor jullie in petto :) Maar eerst... De Zee


De Zee 

Wild zwalpend, schuimend, alle tinten groen en grijs, ruisend en grollend rolt de zee over het strand van Duinbergen. De golven plukken en schrapen aan het zand en schaven bij elke golfslag een dun laagje van het zand en nemen het mee naar de onpeilbare diepten van de Noordzee. Algen, schelpen, kwallen en andere zeebewoners ondergaan het wilde geweld van het water.  Kleine zandkorrels, miljoenen ervan, worden in een draaikolk van water meegevoerd, weg van het vertrouwde strand.  Waar ze uiteindelijk zullen aanbelanden, weet niemand. Want de zee is grillig. De zee doet wat ze wil. 

De meeuwen, die normaal in groten getale als schreeuwende geesten boven de golven zweven, laten het afweten en hebben beschutting gezocht tussen de strandkabientjes en eetstandjes op en langs het strand. Zij weten wanneer ze de duimen moeten leggen voor de wind en het water. In plaats van witte schaduwen met zwart getipte vleugels rollen zwarte wolken over het schuimende water. Wanneer ze met elkaar in conflict komen, kan men de mosterdgele schaduw van een onwillige zon zien, die het heeft opgegeven om het land met haar stralen te verwarmen.  

De wind krijgt vat op een enkele strandstoel die is blijven staan en speelt eerst nog frivool met de blauwwit gestreepte stof, om dan plots te ontploffen in een windstoot en de stoel op te tillen. Als een gewonde roofvogel ploft hij even verder in de duinen neer, zijn houten skelet gekraakt en gebroken in een wirwar van gestreepte zeilstof. Vandaag heerst de storm, hij is meester van de elementen. 

Langs deze woeste zee loopt een eenzame wandelaar.  Hij heeft geen weet van wat er op de bodem van de oceaan gebeurt.  Hij heeft zelfs geen oog voor het schilderachtig tafereel dat zich voor zijn ogen ontrolt.  Zijn handen steken diep in de zakken van zijn jas.  De kap van zijn anorak heeft hij ver over het hoofd getrokken om zich toch enigszins te beschermen.  Maar het hoofd houdt hij gebogen, tegen de storm in, als een stormram. Als een eeuwenoud bouwwerk dat weerstand biedt aan de natuurelementen.  En terwijl de wind, verzadigd van zandkorrels, zijn lichaam geselt loopt hij verder. 

Dan dient er zich een nieuw element aan. Dikke druppels vallen uit de loodzware wolken.  Dikke, zoete druppels vermengen zich met het zout van de oceaan.  Eerst zijn het er maar enkelen.  Maar langzamerhand zwelt de regenbui aan.  Het lijkt wel alsof alles erop gericht is om zich tot het uiterste te geven.  De wind – de zee – de regen. 

Maar de man op het strand schijnt zich niet bewust van de vernietigende kracht van de elementen. Hij blijft de wind en de regen trotseren. De regen, vermengd met zandkorrels geselt zijn gezicht en loopt in straaltjes langs zijn rug naar beneden. Zijn cargobroek geraakt al snel doorweekt, maar hij blijft gaan, als een robot. Als een automaat waarvan men de veer heeft opgedraaid en die pas zal stoppen als er iets op zijn weg komt. Of als de energie uit de veer verdwenen is.  
Zijn voeten laten langwerpige meertjes achter in het zand, die zich echter al snel vullen met een vloeibaar mengsel van zand en zeewater. Maar zijn passen worden kleiner, trager. Hij lijkt nog dieper in zijn jas te kruipen in een poging om de elementen buiten te sluiten.  Dan staat hij stil en kijkt de zwelgende en woeste zee recht in het aangezicht.  Even blijft hij besluiteloos staan.  Dan zetten zijn benen zich opnieuw in beweging.  Eerst aarzelend.  Alsmaar zekerder wordend. 

Hij heeft nu de branding bereikt maar hij stopt niet.  Hij loopt verder.  De zee in.  Hij heeft moeite om zijn evenwicht te bewaren als de golven met geweld tegen zijn benen beuken.  Maar hij houdt stand.  Steeds verder dringt hij binnen in de grijsgroene wereld van de oceaan.  Het water komt nu tot aan de heupen.  Hij wankelt steeds meer als de onderstroom vat krijgt op zijn benen.  Hij moet nu zijn armen gebruiken om zijn evenwicht te bewaren.  De wind fluit, laag… brommend…. Alles om hem heen lijkt hem aan te manen om terug te keren.  Nu het nog kan. 

Maar hij keert niet terug.  Hij loopt verder.  En plots…. Is hij verdwenen.