Train to Nowhere

Photo by Gabriela Palai from Pexels

Ik begin echt plezier te krijgen in challenges. Na de #Hamley's 22 waarin ik een novelle schreef (die gratis te downloaden is op de pagina van Uitgeverij Hamley Books ) heb ik nu zelf een challenge uitgeschreven. Schrijf een kortverhaal van 2 A4'tjes met als thema "Bezoek uit een andere wereld". Je mocht zelf kiezen in welke stijl je het schreef en je kreeg er 12 dagen de tijd voor. Een aantal gelijkgezinden vonden het een leuke uitdaging en we gingen aan de slag. Ik besloot om het voor mezelf een beetje moeilijker te maken door een Engelstalig kortverhaal te schrijven. En naar goede gewoonte post ik het uiteraard op mijn blog. Ik zou zeggen: Enjoy!

Train to Nowhere

Jenny slowly woke from her nap as the train pulled up to the station. She felt a nagging pain in her neck, probably from sitting too long in an awkward position. She suppressed a yawn and shrugged her shoulders.
The turning of the wheels, that had rocked her to sleep slowed down as they clickety-clacked over the joints in the rails. There was a shrieking sound when the driver pulled the brakes and the iron wheels skidded to a stop. One long his and a short puff and the train stood still.
Jenny noticed she was alone in her compartment, which surprised her as it was quite full when they left the station in her home town. She almost had to struggle for a seat with another girl but when she gave her a dirty look, the other had backed off and clang to one of the overhead rails.

But now, as by magic all the other passengers on the train seemed to have disappeared and she was the only one left. Maybe she was still sleeping so she pinched her arm and it hurt. Nope, she was wide awake. Maybe she had just slept so deep that she hadn’t noticed that all the others had gotten off at different stations.
She peered out of the window, looking for the name of the station where the train had pulled to a stop. That was weird, although her wagon had stopped just in front of the station house, there was no mention of a name, which usually is the case with train stations. What was more, the platform was empty as well. No commuters, no baggage carriers, no women with children. No-one.
Suddenly there was a hiss and a swoosh and the doors slid open. From where she was sitting, she could just make out the edge of the doors. She was baffled to see a leg in jeans appear and milliseconds later an arm, a torso, and a head. A man had just boarded the train but where did he come from? The platform had been empty!

The man looked a bit lost when he entered her compartment. As if he had forgotten why he was on the train. He gave her a glance and a nod and overlooked the rest of the coach. Then he pointed to the seat in front of her and asked if she wouldn’t mind if he sat there. She said she wouldn’t. It occurred to her that he had a nice voice, soft but firm, civilized with barely an accent. He saw that she was observing him so he gave her a shy smile.
She had to ask him. Ask him where he came from, seeing as the platform was empty when he boarded. But as she was forming the words in her head, the train hissed and puffed, and with a little tug he started moving again.

Jenny had trouble figuring out the man who sat across her. When she asked him where he came from, he said he had no idea. He had a vague memory of driving his car on the High street and the next thing he knew  he was stepping on this train. She wondered if he had some kind of accident, maybe he bumped his head and forgot what had happened between driving on the High street and stepping onto the train. But he seemed unscathed. There was not a spot or blemish on him, his clothes looked like they just came out of the dressing.
He asked her where she came from and Jenny said she was on her way to her mother. The man looked puzzled. He told her this train was not going in the direction of her mother’s place. But he couldn’t tell her what the destination was.

They were interrupted by a train conductor, when he slid open the door that separated the compartment from the hall. ‘Tickets please’ he said. Jenny put her hand in her coat pocket and produced a ticket, which she gave to the conductor. He gave it a good look, snapped it with his ticket punch, and handed it back to her. But as she was about to grab it, he pulled it back and looked at her.
‘Are you certain of your destination, ma’am?’ He said as he plowed a furrow in his forehead.
‘What do you mean?’ Jenny looked at him inquisitively. He showed her the ticket and as she wanted to reply that she knew where she was going to, she saw the destination that was marked on the ticket. ‘Purgatory’.
‘Wha..wha… what is that? I’m going to Brighton!’ She exclaimed.
‘No ma’am, you are going to Purgatory as mentioned on the ticket. That’s why I asked you if you were sure.’
‘No!’ She cried out. ‘I’m not going there, what is happening! I want to get off this train!’
The man sitting across of her gave her a reassuring smile. ‘Don’t be scared, sooner or later we all have that destination’
‘But, does that mean that….’ She could hardly breathe and felt as if there was a heavy stone pressing down on her chest. She could hear her heart beating loudly in her chest. ‘Boobong, boobong’. The rhythm remaining the same but the sound became louder and louder. She could hear voices, distant ones as if they came to her in a mist.
The conductor returned the ticket. ‘If you are not traveling with us to our destination, you need to get off here, ma’am.’ He said as he moved along the coach and disappeared through the door at the far end. Jenny looked at him in bewilderment. She hadn’t noticed that the train had stopped and the doors hissed open.

The man across her gave her a reassuring smile. ‘Ma’am, you need to get off here. It’s not your time yet.’ Jenny scrambled to her feet, took her belongings with her, and rushed to the open door. As soon as she stepped onto the platform it was as if a white light engulfed her. The light was so bright it hurt her eyes. She heard the voices again, ringing in her ears, louder now and more urgent. She could make out words.
‘Hang in there love, hang in there…’
‘Give her some space, she needs room to breathe’
‘Please clear a path! Let the EMT’s through…’
The light began to fade, like mist lifting over a lake. She could make out shapes. Human shapes they were. A face, hovering over hers.
‘There she is, she’s back now!’ The face looked relieved, gave her a radiant smile. She saw little drops of sweat trickling down a pearly white collar with two silver arrows pointing in opposite directions adorning the tip.

‘You gave us quite a scare, young lady!’ He said, as he moved back and gave her some room. She looked around, puzzled. She was still in the coach on the train but now people were standing around her, looking worried. A conductor gave her something to drink and as she accepted it gracefully, she shot him a quizzical look. ‘What the hell was going on!’
‘Don’t you know what happened?’ The man asked. She shook her head. ‘You nearly kicked the bucket’ he said. ‘Good thing this young man saw you were in distress or you would not be with us now.’
‘Wha… why is that?’ She managed to say.
‘You had a heart attack, pet. We got you back just in the nick of time. A few minutes later and you would have been a goner!’.

Eens keert het....

Ik hoef het u niet te vertellen, we leven in rare tijden. Tot nu toe waren natuurrampen zoals aardbevingen, tsunami's en dodelijke epidemies een ver van mijn bed show. Natuurlijk hebben we allemaal ons steentje bijgedragen toen in 2004 op kerstdag een tsunami een deel van Indonesië overspoelde. Uiteraard hebben we meegeleefd met Japan, toen in 2011 door een tsunami de kernreactor van Fukushima werd getroffen. En uiteraard hebben we ons goed hart laten zien in allerlei solidariteitsacties. Maar we waren vooral blij dat het daar bleef, in het oosten of in het midden oosten. We waren vooral blij dat we er hier niet mee te maken kregen, want zo is de mens dan.

Dat veranderde toen in januari 2020 de eerste gevallen opdoken van een griepachtig virus dat enige gelijkheid vertoonde met SARS en MERS (waar we hier een paar sporadische gevallen van hadden) maar dat zo virulent of besmettelijk was dat het 3 x meer mensen besmette. Dit was geen griepje, zoals we er elk voorjaar wel één kennen. Dit was anders, een killer noemden wetenschappers het. En toen op 13 maart de regering besloot om ons land in een Quarantaine Light te stoppen, veranderde ons leven. Voor de generaties die nu leven zal het leven nooit meer hetzelfde zijn.

Iedereen ging er anders mee om. Sommige mensen werden angstig, voelden zich opgesloten, schreeuwden om meer vrijheid. Ze werden depressief omdat ze beseften dat een uiterst klein virusje je volledige leven kan verwoesten. Anderen vonden al die voorzorgsmaatregelen maar overbodig. Elk jaar vallen er doden door de griep, waarom moet iedereen dan zo paniekerig doen over een griepje dat misschien iets besmettelijker is maar dat gezonde mensen niks doet. De meesten lieten het over zich heen komen. Bij de supermarkt gingen we netjes in een rijtje staan wachten tot we binnen mochten. Bij de bakker bleven we op straat staan omdat er niet meer dan twee personen in de winkel mochten. We deden onze burgerplicht.

Maar niemand kan ontkennen dat er iets veranderd is. Mensen in de dienstensector vragen al jaren een wettelijke omkadering voor thuiswerk. Dat kwam er nooit want onze regering vond het geen prioriteit en kijk, één van de eerste maatregelen van de noodregering was thuiswerk promoten. Met z'n allen hebben we bewezen dat het weldegelijk kan. Ook kinderen en studenten zagen hun dagelijkse routine veranderen. Iets wat in sommige streken van Zweden en Canada normaal is, vond ook nu zijn ingang in ons onderwijs, namelijk thuis leren met ondersteuning van een online leerplatform. Proffen stonden voor een lege aula les te geven, de opnames werden online gezet. Mensen werden creatief in het zoeken naar oplossingen om het leven zo normaal mogelijk te laten doorgaan.

Ik heb mezelf nooit superveel zorgen gemaakt over het virus en een mogelijke besmetting. Ik bleef netjes in mijn kot, ging naar de supermarkt met een maskertje (jaja, Van Ranst kan veel zeggen maar de logica heeft ook zijn rechten), bezocht mijn moeder enkel door het raam en deed de dingen die gedaan moesten worden. Want je weet dat eens het moment daar is dat alles weer normaal wordt. Of toch bijna. En toch.... toch merkte ik dat het in mijn hoofd niet helemaal lekker zat. Ik vermoed dat veel mensen die met pensioen gaan hetzelfde gevoel hebben. Tijd zat thuis, altijd je partner in de buurt maar niet echt iets dat genoeg boeit om weer over te gaan tot de orde van de dag. Misschien bedenken psychologen er binnen een paar maanden een duur woord voor, iets als "confinement depression", ik zeg maar wat. Maar het is reëel. Het leven IS niet normaal op dit moment. En veel mensen hebben daar een vreemd gevoel bij.

Maar eens keert het. Die "eens" is voor mij vandaag. Toen ik vanmorgen wakker werd was het met een heel ander gevoel. Er was niks wezenlijks veranderd in de manier waarop we met de crisis omgaan, maar er was bij mij iets veranderd. Ik had op één of andere manier de knop omgedraaid. Ik had meer vrijetijd dan voor 13 maart en daar zou ik gebruik van maken. Ik ben naar de supermarkt geweest (ja, met maskertje), ik heb verse mango thee gemaakt en een fruitontbijtje voor mezelf. En ik ga vanaf vandaag een boel dingen doen die ik me voorgenomen had maar waarvoor ik tot nu toe de fut of de goesting niet voor had. Voor mij is de crisis voorbij, in die zin dat het mij niet meer uitmaakt hoe ons leven nog zal veranderen in de nasleep van dit alles. Ik heb weer zin, goesting en energie. En ja, die knop zat in mijn hoofd, ik moest hem alleen maar omdraaien. Ik moest zelf de teugels in handen nemen en mij niet laten leiden door de omstandigheden. Er komen misschien nog mindere dagen, maar de kentering is ingezet.

Life is good, life is great! Enjoy it!